qwinnetfiction.

ฉันเข้าห้องน้ำแล้วคิดว่า "เราจะยังติดต่อกันอยู่มั้ย หลังจากที่มีการคัดออกแล้ว"




ผมเคยพูดแบบนั้นในอีพีสุดท้ายของรายการมิกซ์แอนด์แมทช์.. ใช่อีพีสุดท้ายไหมนะ ? คิดว่าน่าจะใช่แหละถ้าจำไม่ผิด


ช่างมันเถอะ แค่จำได้ว่าผมเคยพูดก็พอ


บาบิของใครๆไม่เคยเศร้าโศกได้นาน อ่า มันไม่สแว๊กเอาเสียเลยใช่ไหมล่ะ เพราะแบบนั้นผมเลยไม่ชอบทำตัวเศร้า และไม่ชอบมากกว่าถ้าจะให้ใครมาเห็นว่าผมกำลังเศร้า


ตอนนั้นผมก็ไม่ได้กำลังเศร้านะ ช่วงที่ตัดสินใจพูดประโยคนั้นออกมาก็ยืนยันได้ว่ามันไม่ใช่ความโศกเศร้า อาจจะแค่เหงา หรือว้าเหว่ ใจหายบ้างเมื่อคิดถึงอนาคตที่ไม่มีสองคนนั้น แต่แน่นอนว่าบาบิคนนี้ไม่ได้เศร้า


แค่ไม่อยากให้จากไป


แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดถูกไหม เวลาผ่านไปห้าปีจากวันนั้น ไอคอนเดบิวต์ได้สี่ปีกว่าแล้ว พวกเรามีความสุขดี สนุกไปกับแฟนๆที่รักเรา พวกเขาทำให้เด็กผู้ชายเจ็ดคนรู้สึกว่าคุ้มที่จะทิ้งเวลานานแค่ไหนก็ได้ เพื่อให้พวกเขามองมาทางเรา สนับสนุนและรักเราต่อไป


ผมมีความสุข และยุ่งวุ่นวายกับสมาชิกในวง รวมทั้งงานต่างๆที่พุ่งตรงเข้ามาไม่หยุดหย่อน และแทบจะไม่มีเวลาว่างพอจะพักผ่อน แต่ผมยังทิ้งเวลาก่อนนอนในแต่ละคืนเพื่อคิดถึงเขาเสมอ


สำหรับวันนี้ผมคิดถึงเขาพร้อมกับการให้สัมภาษณ์ครั้งนั้น คำตอบที่ได้จากคำถามนั้นคือเราแทบจะไม่ได้ติดต่อกันเพราะตารางงานของผมเอง อืม และเขายังคงขลุกอยู่ในห้องซ้อมเดิมที่เราเก้าคนเคยอยู่ในนั้น เขาพยายามอย่างหนักเพื่อจะได้ขึ้นมายืนในดวงไฟอย่างที่พวกเราทำ


และผมอยากกลับไปเยี่ยมเขา กอดและทักทาย ให้กำลังใจไม่ว่าเขาจะต้องการมันหรือไม่









บางครั้งตารางงานก็เป็นเรื่องยุ่งยาก


ผมไม่อาจเปลี่ยนแปลงหรือเลือกได้ว่าจะรับหรือไม่รับงานไหน ดังนั้นที่ผมทำได้ คือไปหาเขาเสียตอนนี้ เวลาสองนาฬิกาที่ท้องฟ้าพราวไปด้วยหมู่ดาว ถ้าจะไปก็มีแค่เวลานี้เวลาเดียว


จงใจเดินผ่านคาเฟ่เพื่อแวะซื้อโกโก้ร้อนที่เขาชอบไปให้ กดลิฟต์ขึ้นไปจนถึงหน้าห้องซ้อมที่มีแสงไฟลอดออกมา สังเกตได้จากเสื้อกล้ามตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นสีดำก็พอจะรู้ได้ว่าเขากำลังซ้อมเต้น


เห็นแบบนั้น ผมก็ลอบยิ้มแล้วผลักประตูกระจกพาตัวเองเข้าไปภายใน โดยไม่คิดจะเคาะประตูเพื่อเตือนให้อีกฝ่ายรู้ตัวล่วงหน้า นั่นก็เพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เมื่อได้ยินคำทักทายที่แสนจะธรรมดาที่เตรียมมานี้


'ไม่เจอกันนานนะ'


:)